Bij hardlopers hoort pijn er “een beetje bij”. Tenminste, dat is het verhaal dat veel lopers zichzelf vertellen. Een zeurende achilles, een stekende knie of een heup die na 6 kilometer begint te protesteren: het wordt vaak niet gezien als een reden om te stoppen, maar als iets waar je even doorheen moet. Sterker nog: voor sommige lopers voelt doorgaan met pijn bijna als bewijs dat je echt een hardloper bent. Dus waarom lopen hardlopers vaak door met pijn?
Spoiler alert! Doorlopen met pijn is zelden alleen een fysieke keuze. Het is bijna altijd een mix van psychologie, identiteit, groepscultuur en misverstanden over wat pijn betekent. In deze blog leg ik uit waarom hardlopers zo vaak blijven trainen met klachten, wat de wetenschap hierover zegt, en waarom het juist bij pijn belangrijk is om iets te veranderen. Lees ook: “Wat moet ik veranderen bij pijn?“
Pijn wordt vaak niet als blessure gezien
Veel recreatieve hardlopers maken een onderscheid tussen “pijn” en “blessure”. Pijn is iets wat je voelt, maar waarmee je nog kunt lopen. Een blessure is pas een blessure als je echt niet meer kunt lopen of je deelname aan trainingen of wedstrijden in gevaar komt. Lees ook: “Wat is Pijn?“
Dat klinkt logisch, maar het is ook precies waar het mis kan gaan. Want het betekent dat waarschuwingssignalen maandenlang genegeerd kunnen worden. Verhagen en collega’s beschrijven dit heel treffend in interviews met recreatieve hardlopers: lopers willen vooral rennen, en schuiven rust en herstel makkelijk aan de kant zolang ze nog kunnen bewegen. (Verhagen et al. ,2021)
In een grote Britse enquête onder beginnende en recreatieve lopers bleek bovendien hoe normaal het is om door te lopen met een blessure. Het overgrote deel van de lopers paste dan wel iets aan, bijvoorbeeld minder kilometers, maar stopte niet echt. Dat is precies het patroon dat je vaak ziet: mensen “minderen” maar blijven de belasting stapelen. (Linton en Valentin, 2018)
Rust voelt voor hardlopers als falen
Hardlopers zijn niet zomaar mensen die af en toe een rondje doen. Voor veel lopers is hardlopen een deel van wie ze zijn. Het geeft structuur, stressontlading, trots en identiteit. En dan wordt rust nemen niet alleen praktisch lastig, maar ook emotioneel ingewikkeld.
In het onderzoek van Verhagen en collega’s zie je dat sterk terug. Veel lopers voelen een interne druk om door te blijven trainen. Niet omdat ze het niet snappen, maar omdat stoppen voelt alsof je een stuk van jezelf kwijtraakt. (Verhagen et al. ,2021)
Daarbij komt dat sommige lopers een vorm van obsessieve passie ontwikkelen. Dat is niet hetzelfde als gezonde motivatie. Het is een drive waarbij hardlopen zó centraal staat dat het moeilijk wordt om grenzen te bewaken. Hardloopverslaving komt vaker voor dan je denkt! In onderzoek naar blessures bij recreatieve lopers zie je dat obsessieve passie en prestatiedrang samen kunnen hangen met méér blessurerisico en met doortrainen ondanks klachten. (Mousavi et al. ,2021) (Naderi et al., 2024)
Bij sommige lopers hoort “pijn kunnen verdragen” bij expertise
Dit zie je vooral bij fanatieke lopers en wedstrijdrunners: pijn verdragen wordt soms gezien als een vaardigheid. Alsof je pas een echte loper bent wanneer je door pijn heen kunt bijten. Een fascinerende kwalitatieve studie bij elite lopers laat zien dat zij pijn die niet direct als blessure voelt vaak interpreteren als onderdeel van training. De titel van het artikel zegt genoeg: “It has to hurt”. Deze lopers leren om pijn te kaderen, te normaliseren en soms zelfs als positief signaal te zien. (Bluhm & Ravn, 2021)
Ook in sociologische en sportpsychologische literatuur zie je hetzelfde thema: pijn wordt een soort ritueel van doorzettingsvermogen. Een bewijs dat je lichaam “sterk genoeg” is. Het probleem is alleen dat het lijf niet altijd onderscheid maakt tussen trainingspijn en blessurepijn, zeker niet wanneer de belasting langere tijd te hoog is. (Lev (2019)
Groepsdruk: je wil niet de afhaker zijn
Doorlopen met pijn is vaak geen puur persoonlijke beslissing. Het is ook sociaal. Hardlopen is tegenwoordig steeds meer een community sport: loopgroepen, vaste trainingsmaatjes, Strava, challenges, schema’s, coaches en events.
Daardoor ontstaat een subtiele druk. Je wil je afspraak niet afzeggen. Je wil niet degene zijn die steeds uitvalt. Je wil niet achterblijven of FOMO hebben. Je wil je doel niet loslaten. Verhagen beschrijft dat lopers geregeld in een soort conflict komen: ze wéten dat rust verstandig is, maar het gevoel van missen en falen is te groot. (Verhagen et al. ,2021)
Bij grote loop evenementen speelt dat nog sterker. Niet alleen vanwege het doel zelf, maar ook vanwege marketingboodschappen die pijn normaliseren. Denk aan “no pain, no gain” en “alles is mogelijk als je maar wil”. Wilke en collega’s onderzochten bij een groot publiek hardloopevent hoe motivatie, pijn en overtuigingen samenhangen. Daaruit blijkt dat veel lopers blessurepreventie wel belangrijk vinden, maar tegelijkertijd geloven dat pijn er gewoon bij hoort. (Wilke et al., 2019)
Het echte probleem: belasting wordt te lang genegeerd
Hardlopers die doorlopen met pijn houden de gewoonte vast, maar het systeem krijgt geen kans om te herstellen. Het lijf is niet per se zwak, maar het herstel is niet snel genoeg voor de belasting die elke week terugkomt.
Veel hardloopblessures ontstaan door een simpel patroon: te veel, te snel, te lang, te weinig herstel. En als een klacht klein begint, maar je blijft het overschrijven, groeit het uit tot iets groters. Besomi en collega’s beschrijven in hun paper dat zowel lopers als experts waarschuwingssignalen vaak herkennen maar ze tóch uitstellen, juist omdat trainen zo’n sterke waarde heeft. (Besomi et al. (2025)
Daarnaast weten we dat blessures bij hardlopers multifactorieel zijn, maar dat load management een van de belangrijkste beïnvloedbare factoren blijft. Dat betekent niet dat elke blessure “eigen schuld” is, maar wel dat doorgaan met pijn vaak het verschil maakt tussen een klacht van 2 weken en een blessure van 6 maanden. Lees ook: “Kan ik doorlopen met mijn hardlooppijntje?“
Waarom lopen hardlopers vaak door met pijn?
Hardlopers lopen vaak door, omdat pijn genormaliseerd is binnen de hardloopcultuur, omdat stoppen voelt als falen, en omdat motivatie en identiteit enorm sterk verbonden zijn aan trainen. Daarbovenop komt sociale druk: afspraken, groepstraining, evenementen en prestatiedoelen maken het moeilijk om te pauzeren.
Maar het lichaam werkt niet met motivatie. Het lichaam werkt met belasting en herstel. En als pijn een signaal is dat je systeem bescherming vraagt, dan is het verstandig om niet stoerder te worden, maar slimmer. Wil je daar samen mee aan de slag? Neem dan nu contact op: