Het hebben van een hardloopblessure kan ervoor zorgen dat je op zoek gaat naar één duidelijke oorzaak: is het overbelasting of je techniek? Heb ik teveel getraind of gewoon een belabberde techniek? In de praktijk – en volgens de wetenschap – ligt het bijna nooit zo zwart-wit. Hardloopblessures ontstaan meestal door een samenspel van trainingsbelasting, belastbaarheid van het lichaam en loopstijl/biomechanica.
Dat inzicht is belangrijk, want als je alleen rust neemt of alleen aan techniek sleutelt, mis je vaak een deel van het probleem.
Hoe ontstaan hardloopblessures volgens de wetenschap?
Moderne blessuremodellen beschrijven een blessure als een situatie waarin de belasting over tijd groter is dan wat een specifiek weefsel aankan. Dat weefsel kan een pees, bot of spier zijn. Dit zogeheten load–capacity model wordt breed ondersteund in de literatuur. (Bertelsen et al., 2017) (Aicale et al., 2018 ). Daarbij spelen altijd twee groepen factoren mee.
Training en totale belasting
Onderzoek laat consequent zien dat blessures vaker ontstaan na een snelle toename in trainingsbelasting. Denk aan meer kilometers, hogere intensiteit, extra heuvels of een plotselinge wedstrijdvoorbereiding. Vooral sprongen van meer dan 20–30% per week komen opvallend vaak voor in de weken vóór een blessure
(Winter et al., 2020) (Van Poppel et al., 2020)
Belangrijk is dat het lichaam geen onderscheid maakt tussen hardlopen en de rest van je leven. Werk, stress, andere sporten, veel staan of weinig slaap verlagen allemaal je belastbaarheid, waardoor dezelfde training ineens te veel kan worden
(Harper-Hanigan & Gruber, 2022).
Loopstijl en biomechanica
Tegelijkertijd laat biomechanisch onderzoek zien dat bepaalde bewegingspatronen vaker voorkomen bij geblesseerde lopers. Denk aan meer hipdrop tijdens de standfase, afwijkende heup- en kniehoeken of hogere remkrachten bij de landing
(Willwacher et al., 2021) (Bramah et al., 2018)
Ook de coördinatie en variatie in bewegen speelt een rol. Sommige lopers bewegen juist heel stijf en repetitief, anderen chaotisch en instabiel. Beide uitersten worden in verband gebracht met blessurerisico (Desai & Gruber, 2020) (Iqbal & Chow, 2025 ). Vrijwel alle grote reviews zijn het hierover eens: hardloopblessures zijn komen door meerdere factoren. Er is zelden één aanwijsbare boosdoener.
Hoe kun je zelf inschatten wat bij jou meespeelt? Hoewel alles samenhangt, kun je vaak wel herkennen waar de oorzaak ligt. En dus waar je aan zou kunnen werken.
Wanneer wijst het meer op overbelasting?
Overbelasting herken je meestal aan een duidelijke verandering in training in de weken vóór de klachten. Meer kilometers, meer tempo, andere ondergrond of nieuwe schoenen. De pijn begint vaak als lichte stijfheid bij de start, trekt tijdens het lopen weg en komt daarna weer terug. Zonder aanpassing wordt het langzaam erger
(Mechelen, 1992)
Typische overbelastingsblessures zoals achillespeesklachten, scheenbeenklachten, plantaire fasciopathie of stressfracturen reageren vaak goed op belastingverlaging
(Aicale et al., 2018).
Wanneer speelt techniek of biomechanica een grotere rol?
Techniek komt vaker in beeld als klachten steeds terugkeren aan dezelfde kant, of alleen optreden bij bepaalde snelheden, schoenen of omstandigheden. Veel lopers merken bijvoorbeeld dat pijn afneemt wanneer ze kortere passen maken, hun cadans verhogen of hun houding aanpassen.
Aangezien de meeste hardlopers eigenlijk geen idee hebben van hoe hun techniek eruit ziet, is het erg goed om een analyse te laten maken. Video-analyses laten regelmatig patronen zien zoals hipdrop, verminderde heupcontrole, bijvoorbeeld door te grote rotaties of asymmetrie tussen links en rechts
Moet je helemaal symetrisch lopen? Nee, want je bent ook niet helemaal symetrisch. Maar als je ziet dat een lichaam eigenlijk redelijk recht is en je ziet toch een behoorlijke asymmetrie, dan kan dat te maken hebben met het gemis van stabiliteit, kracht of techniek.
De overlap: waar belasting en techniek samenkomen
In werkelijkheid zijn belasting en techniek niet los van elkaar te zien. De impact per stap wordt beïnvloed door je loopstijl, terwijl je training bepaalt hoe vaak die impact herhaald wordt (Paquette et al., 2020).
Ook spierkracht en neuromusculaire controle vormen een brug tussen beide. Slechte heup- en corekracht verhogen de belasting per pas én maken je kwetsbaarder bij vermoeidheid (Toresdahl et al., 2025).
Wat zegt de wetenschap over een goede aanpak?
Uit de laatste studies blijkt dat blessures het beste worden voorspeld – en behandeld – door combinaties van factoren, niet door één losse meting (Dillon et al., 2023 )(Burke et al., 2023 ).
Hardloopblessures: overbelasting of techniek?
Eerst moet de belasting omlaag, zodat het weefsel kan herstellen. Tegelijkertijd is het zinvol om te kijken waarom die belasting juist op die plek problemen geeft. Kleine aanpassingen in techniek, samen met gerichte kracht- en stabiliteitsoefeningen, lijken logischer en effectiever dan alleen rust of alleen losse fysio- oefeningen.
(Kozinc & Šarabon, 2017 ) (Vincent et al., 2022).